Yıl 2008... O sıralar, hayatım altüst olmuş gibiydi. Öyle bir fırtına başlamıştı ki, her geçen gün dinmek yerine şiddetleniyordu sanki. Burnumun ucunu dışarı çıkarmak istemediğim o günlerde kendimi kitapların içine gömmüştüm.
Bu kadar acı çekmenin bir sebebi olmalı, bu kadar altüst oluşum, şanssızlığın ötesinde bir şey olmalı derken, nereye baksam EGO, ne okusam EGO çıkıyordu karşıma.
İşte Sevgili OSHO ile tanışmam bu aralarda oldu. Tam bir tesadüf. EGO kitabını gördüm ve aldım. Sarsıcı, çok farklı, çok derin ama bir o kadar da anlaşılır bir dille anlatıyordu her şeyi. İlk kitabını okuduktan sonra karşı konulmaz bir şekilde konuşmalarının derlendiği tüm kitaplarını okumak istedim. Neredeyse bütün kitapları konuşmalarından derlenmiş. Kendisinin yazdığı sanırım sadece bir kitap varmış.
OSHO 1931-1990 yılları arasında yaşamış Hintli bir mistik. OSHO kelimesinin çok güzel bir anlamı var; ''FARKINDALIK OKYANUSU''... (Asıl adı Chandra Mohan Jain 1960'lardan itibaren Acharya Rajneesh, 1970'lerde ve 1980'lerdeBhagwan Shree Rajneesh ve 1989'dan sonra Osho ismini almış)
Kitaplarını okurkenki his de tam olarak bu... Her kelime okyanusun bir damlası gibi, her cümlede dalgalarla dans edersiniz ve sonrası derinlere dalış, kayboluş... İşte benim OSHO'm bu, bende yarattığı duygular böyle.
İlk kitabını okuduğumdan beri , Hindistan Pune'deki OSHO MEDİTASYON MERKEZİ'ne gitmeyi hayal ediyordum. Nihayet geçen iki haftada bu hayalimi gerçekleştirdim.
Benim için çok farklı bir yolculuk oldu. Daha gitmeden başladı dönüşümlerim. İçimde müthiş bir tedirginlik vardı ben onun değişime direnç gösteren egom olduğunu oraya gidince net olarak anladım.
Biz THY nin direk uçuşuyla MUMBAI'ye gidip oradan 6 saatlik bir otobüs yolculuğu ile PUNE'ye vardık.
Merkez, yeşillikler içerisinde üç ayrı tesisten oluşuyor. Kapıdan girdiğim anda dev ağaçlardan ahenkle düşen yaprakları görünce cennete geldim sandım. Her şey müthiş bir uyum içerisinde, sessizlik ve dinginlikteydi.
İlk gün kayıt kuyut vs ile geçti. Saat farkı, yolculuk, uykusuzluk derken fena halde yorulduk, ilk gün kötüydük. Yine de tamamlanması gereken işler için ayakta durmaya çalışıyorduk. Bunlardan birisi de meditasyonlarda giyeceğimiz elbiselerimizi, merkez içerisindeki marketten almaktı. OSHO'nun Evening Meeting'leri hariç tüm meditasyonlarda giyilen tek renk bordo. Marketten, kadın ve erkekler için farklı şekillerde tasarlanmış bordo elbise ve pantolonlar ile sadece akşam toplantılarında giyilen beyaz kıyafetlerimizi aldık.
Ertesi sabah bordo kıyafeti giyindim, sabah serinliğinde otelden merkeze doğru ilerlerken heyecanlıydım. Merkeze giden yol; iki tarafı ağaçlı yemyeşil çok güzel bir yol. Farklı girişleri olan üç ayrı tesis var. Ben neresi neresidir, son güne kadar karıştırıyordum. Havuzun olduğu yere girmişim. Havuz, yeşillikler içinde kocaman bir göl gibi. Yalnız başıma havuz kenarında oturdum biraz. Dünyanın dört bir yanından gelmiş, farklı renk, farklı dil, farklı yaşlarda insanlara tek tek baktım. Rüzgarın sesine eşlik eden karga sesleri olmasına rağmen sessizlik hakimdi. Herkes kendi halinde, kimse kimseyle ilgilenmiyordu, çok huzurluydu.
İlk gün '' Welcome Morning'' ile merkezdeki işleyiş, temel kurallar ve temel meditasyonlar anlatılıyor. Her şeyin başı ''DANS''!
Tanıtımdan sonraki günlerde çeşitli meditasyonlara katıldım. En büyük korkum sabah 6 da yapılan ''DİNAMİK MEDİTASYON'' a iki kez katıldım. Dinamik Meditasyon, OSHO'nun en ünlü meditasyonu. İlk kez, hiç bilmeden yaptığımda tam olarak yaptım. Benim için inanılmaz zorlayıcıydı. Ondan sonrasında zihnim bu zorluğu tekrar deneyimleme konusunda sürekli engeller yarattı.
Dinamik Meditasyon'da ; İlk 10 dakika düzensiz ve kuvvetli bir şekilde burundan nefes veriyorsunuz, ikinci 10 dakikada açığa çıkan duygularınızı takip ediyorsunuz; gülmek, ağlamak, bağırmak, çığlık atmak, küfür etmek... Özellikle bir grup içerisindeyseniz yoğun bir enerji akımı oluştuğundan mümkün olduğunca hareketli olmanız tavsiye ediliyor. Her ne duygu gelirse gelsin bunu bedeninizi kullanarak ifade etmeniz gerekiyor. Üçüncü 10 dakika benim kabusum olan kısım. Eller yukarda, kuvvetli bir ''hu'' sesi ile sürekli zıplıyorsunuz. Ölmez sağ kalırsanız 4. aşamada aniden duruyorsunuz. OSHO meditasyonlarında aniden durma ve donma çok sık rastlanan bir harekettir. Bunun, zihni durdurmanın en etkili yollarından biri olduğu söyleniyor. Aniden duruyorsunuz ve donuyorsunuz, 10 dakika boyunca hiç kıpırdamıyorsunuz. O sırada inanılmaz terliyorsunuz. Şayet ilk üç aşamayı hakkıyla yapmışsanız dördünce aşama cennetiniz oluyor. Son aşama ise 15 dakika yaşamı kutlama dansı.
Merkezin çeşitli yerlerinde aynı anda farklı meditasyonlar yapılıyor. Haftalık programlar broşürler halinde basılıyor, siz de ne zaman hangi meditasyona katılmak istediğinize karar veriyorsunuz.
İçimden -tabi ki- tüm meditasyonlara en az bir kez katılmak geçiyordu. İlk günlerde bir meditasyondan diğerine koşturup durdum, oldukça yorucuydu.
Sonra birden bir ironinin farkına vardım. OSHO'nun sözleri kulaklarımda çınladı. ''Zengin olmak arzusu ile iyi bir insan olmak arzusu arasında hiç bir fark yoktur. Çünkü ikisinin içinde de arzu vardır ve arzu egonun işidir. ''
İyi bir insan olma arzusu veya meditasyon yaparak farkındalık içinde olma arzusu... Hiç bir fark yok, ego yine iş başındaydı. Tüm meditasyonlara katılayım, hazır gelmişken şunu da yapayım aman bunu kaçırmayayım, buradan şu meditasyona koşayım oradan da şuraya gideyim...
Birden bu koşturmaca içinde kendimi gördüm. Farkındalığın, ışığın peşinden koşan kan ter içinde kalmış ben... Çok hoş görünmedi gözüme. Sonrasında biraz daha hislerimi takip etmeye çalıştım, ama sanırım yine de bir şeyleri deneyimleme arzusu baskın çıktı, ben de çok kurcalamadım.
En çok etkilendiğim meditasyonlardan birisi BORN AGAIN idi. Çok eğlendim, ama çok! Ve anladım ki benim derdim eğlenmek, ben eğlenirken tam anlamıyla andayım, zihin devreden tamamen çıkıyor ve ben içimdeki coşkuyu sorgusuz sualsiz yaşıyorum. Bu yedi günlük bir meditasyon. Her gün iki saat. İlk bir saatinde çocuk oluyorsunuz, birden bire özgürsünüz, bir çocuksunuz! Harika bir duygu! Zaman zaman hüzünlendiğim, tek başıma kalmak istediğim anlar oldu kalan zamanlarda ise kendimi sürekli havada uçarken hatırlıyorum, uçan yastıklar içerisinde ''kiaaaa'' gibi bir nida ile sağdan sola koşup sağa sola üçer beşer yastıklar fırlatıyordum. Bundan aldığım keyfi kelimelere dökmem imkansız. İkinci bir saatte ise hemen her meditasyonda olduğu gibi duygularımıza tanıklık etmek üzere sessizce ve gözlerimiz kapalı oturuyorduk.
Burada iki eğitmen size eşlik ediyor ancak hiç bir müdahale olmuyor, hiç bir yorum yapmıyorlar. Orada bulunmalarının tek sebebi, sadece insanların birbirlerine zarar vermesini engellemek. Eee peki sonunda ne oluyor derseniz, her şey size bağlı. Ne olup bittiği ya da ne olup bitmediği bir şey olması veya hiç bir şey olmaması bu sizinle ilgili.
Çocukluk duygularına o kadar derin bir giriş yapıyorsunuz ki ve bu o kadar özlediğiniz bir şey ki sizde olağanüstü bir tazelenmişlik hissi yaratıyor. Benim için bu meditasyon, çocukken yediğiniz ve çok ama çok sevdiğiniz, fakat artık üretilmeyen bir şekerin tadını yeniden yakalamak ve yediğiniz her hangi bir şeye bulaştırma yeteneğini kazanmak gibi. Evet tam olarak böyle.
Çocuk olmak, bu bilinçli halinizle yeniden o masumiyeti yakalamak ve hayatın her tarafına bulaştırmak, sağa sola sıçratmak, ağzınızdan püskürtmek, boca etmek vs vs...
Çocuk olmak; çocukça davranmak değil, bilinçli halinle o saflığı yeniden yakalamak, her şey mümkün ve ben sadece buradayım andayım, hatta yastıklar havada çiçekler gibi uçarken ben yokum kahkaha var ve ben gitmeye yok olmaya razıyım kahkaha ve coşkunun içinde ölmeye razıyım, umurumda olan tek şey; farklı milletlerden gelen farklı yaşlardaki insanların sevinç çığlıkları, o an çocuğuz yeniden masumuz ve çok güzeliz!
Sonrasında eminim çocukluğuma dair pek çok duygum, hayatımın bir yerinde, bir anda, bir damla göz yaşı, coşkulu bir kahkaha veya hüzünlü bir sessizlik olarak açığa çıktı ve çıkıyor. O samimiyeti hissediyorum kendimde, samimiyet insana müthiş güç veren bir duygu.
Neredeyse bütün öğretiler ''anda olmak'' tan bahsediyor. Geçmiş ya da geleceğe takılmanın zihnin yani egonun işi olduğunu, egonun, zihnin olmadığı tek yerin ''şimdi'' olduğunu vurguluyor. Harika ama, benim çocuk olarak eğlendiğim anlar hariç neredeyse her saniye zihnim çalışıyor. Benim için zihni susturmak zor iş. Aklım sürekli gelecekte. İşte katıldığım meditasyonlardan birisi tam olarak seni anda tutmaya yönelik teknikleri içeriyordu. Karşılıklı olarak sırayla konuşuyorsun mesela o an farkında olduğun şeyleri arka arkaya sıralıyorsun. Bu şekilde dinlerken de konuşurken de kesinlikle ''an''dasın.
Ve nefes! OSHO'nun ELMAS NEFES'i! Nefes benim hayatımın vazgeçilmezi. En müthiş deneyimlerim, dönüşümlerim nefes sayesinde oldu. OSHO nun elmas nefesi de inanılmaz güçlü bir teknik. Hiç durmayan zihnimin kendisinin bile ne olduğunu anlayamadan uçup gittiği anları, elmas nefesi deneyimlerken yaşadım.
Tüm bunlar sevgili OSHO'ya hayranlığımın sevgimin bir kat daha artmasına neden oldu. Çok ama çok özel bir ruh olduğu aşikar. Hakkında yazılan çizilen bir sürü olumsuz şey okudum. Tek yaptığım ise, onun her zaman söylediği gibi sadece ve sadece kendi deneyimlerime güvenmek oldu.
Eğer bir şekilde OSHO'yu merak ederseniz, iyi ya da kötü söylenenlerin hepsini bir kenara bırakın. İster okuyun, ister meditasyonlarını deneyimleyin, ister Hindistan'a gidin, her ne yaparsınız yapın sadece kendi deneyimlerinize ve içinizdeki rehber sese güvenin.
OSHO'nun en sevdiğim en temel öğretisi budur. O'nun tek kuralı hiç bir kuralın olmamasıdır. Her insanın tek ve özel olduğunu ve bu tekliği ve özelliği yaratmanın, gerçekleştirmenin tek yolunun ; hiç bir yorum yapmadan yaşamak olduğunu söylüyor. Hiç bir kitap, hiç bir öğreti, hiç bir yaşam deneyimi sizin yaşayarak öğreneceklerinizin yerini tutamaz ve daha kötüsü hiç biri sizin işinize yaramaz. Ödünç alınmış düşünceler, deneyimler, bilgiler ruhu zehirlemekten başka bir işe yaramaz.
Ben bunları hatırlarken bile içimden bir coşkunun yükseldiğini hissediyorum. OSHO'ya sessiz bir selam gönderiyorum, çocukluğumdan belki...
Kendi yolumu bulmamda, kendimden başka izlenecek hiç bir yolun, hiç kimsenin olmadığı konusundaki sarsıcı konuşmaları bende bir yandan korku bir yandan cesaret yaratıyor. Cesareti seçip o uçurumdan atlayacak olan benim. Tüm öğretiler, tüm teknikler, o uçurumdan atlamam gerektiğini gösteriyor. Ancak dediğim gibi o uçurumdan atlamak ya da bakakalmak benim seçimim olacak. Bu sorumluluk kesinlikle bana ait!
